Door Lucette Langbroek
Op 18 februari ging een deel van de paddenstoelenwerkgroep op pad met Netty Wermeester naar de Eendenkooi, waar zij ons de rode kelkzwammen kon tonen. De eendenkooi is niet zomaar te bezoeken, dus wij waren erg blij dit weer eens met Netty te kunnen gaan doen.
Helaas was ik afwezig vanwege een begrafenis en hebben wij nog even leuk contact gehad tijdens mijn afmelding. “Volgende keer dan weer” waren haar laatste woorden … en dat bleken ook haar laatste woorden aan mij geweest te zijn blijkt nu.
Donderdag 26 maart is Netty overleden tijdens wandeling in de natuur op zoek naar de bevers. Een hartstilstand werd haar fataal. In het harnas gestorven… in de natuur, waar ze zo graag kwam.
Ik ken Netty dan ook niet anders dan onderweg naar- of tijdens een excursie in de buitenlucht.
Altijd opgewekt en veel weten over de dingen die ze onderweg tegen kwam en dit ook zeker delen met alle mensen die met haar meeliepen! Een trouwe bezoeker op het NME-Centrum bij diverse presentaties, vergaderingen of nieuwjaarsborrels. En ook hier altijd met een lach en een leuk verhaal!
Toen ik het appje kreeg van iemand van de paddenstoelenwerkgroep moest ik het even twee keer lezen. Netty. Overleden? Hoe kan dat nou! Ja, het kan dus … Vrijdagmiddag 3 april is er afscheid genomen in het Crematorium Rotterdam-Zuid.
Voor haar familie een enorm gemis en zeer plotseling verdriet. Zo ook voor onze vereniging. Wat zullen wij haar opgewektheid gaan missen. Een prachtmens was het!
Op haar rouwkaart stond het volgende gedicht:
De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen.
En iedereen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen.
We zien ze vallen naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
Zo heeft de aarde ons geleerd
dat ál wat sterft zal bloeien.
