Bezoek aan de eendenkooi Aalkeetbuiten

Aart van Dragt

Nadat we van de A20 bij Schiedam de afslag Broekpolder hadden genomen konden de ruitenwissers uit.
We vervolgden onze route via de parallelweg richting Maasluis. Voorbij de Broekpolder zagen we in het open weidegebied een groepje mensen bij een bosje staan wachten. We waren gearriveerd bij de eendenkooi Aalkeetbuiten voor een excursie. Een bord bij de ingang verkondigde dat deze eendenkooi hier al sinds 1200 gevestigd was. Het is een van weinige eendenkooien die resteert van de 200 die het Midden Delftland in de 18e eeuw bezat.

foto D. v.d. Spoel: Kuifeend

De gids van Natuurmonumenten ontving ons in een ruime werkschuur met een kleine expositie over eendenkooi en de dieren die er voorkomen. Omdat er in deze eendenkooi niet meer gevangen wordt krijgen belangstellenden hier regelmatig de kans om aan een excursie deel te nemen. Deze belangstellenden druppelden nog steeds binnen. Uiteindelijk gingen we met 25 mensen het smalle pad op dat door het dichte bos en langs de eendenkooi leidde.

Aan de andere zijde van het kooibos zagen we uit over de vlakke Aalkeetbuitenpolder. Een tiental hazen dartelde op de plaats waar Natuurmonument Schotse Hooglanders in wil zetten. Verhogingen in het vlakke landschap geven de loop van oude rivierkreken weer, hier ergens stond in de middeleeuwen de keet van de palingvisser waaraan de polder zijn naam dankt. Ondertussen barstte een flinke plensbui op de deelnemers neer. Maar niemand die mopperde. Bij de rietschermen gekomen vertelde de gids over het kooikerhondje dat meehielp de eenden verder in de vangpijp te lokken. Een beetje gegriezeld werd er toen zichtbaar werd waar de eenden de pijp uitgingen. Daarna konden we het kooikershuis bezichtigen. In een kleine één kamerwoning woonde tot omstreeks 1949 de kooiker met vrouw, twee kinderen en twee koeien. De koeien konden met een lange tong bijna het eten van tafel grissen. Een kachel was niet nodig want de koeien zorgden voor voldoende warmte. Gas, water en elektrisch licht was er uiteraard niet. De deelnemers van de excursie griezelden over dergelijke onhygiënische toestanden, onvoorstelbaar dat men een halve eeuw geleden nog zo leefde. Met de verkoop van fruit van de vlak bij de woning gelegen boomgaard moest de kooiker zijn karig inkomen aanvullen. Deze oude rassen appels, peren en pruimen vielen bij deelnemers van de excursie zeer in de smaak. We bedankten de gids en lieten ons de meegebrachte koffie goed smaken.

Als de auto gestart wordt om naar huis gaan houdt het op met regenen…